Do rozpoczęcia wydarzenia pozostało:

Program Rozwoju Polskich Sił Zbrojnych

Priorytety modernizacji Sił Zbrojnych RP

"Program Rozwoju Sił Zbrojnych na lata 2017-2026" to dokument definiujący priorytety MON w zakresie modernizacji sprzętu i uzbrojenia oraz priorytetów zakupowych w najbliższych latach, podpisany przez ministra Mariusza Błaszczaka w listopadzie 2018 roku. Wśród głównych zadań wymienia on przede wszystkim przyspieszenie formowania nowej 18 Dywizji Zmechanizowanej, budowa wojsk cyberobrony oraz kontynuacja modernizacji systemów obrony powietrznej, odstraszania jak również wojsk zmechanizowanych.

Koniec 2018 był okresem istotnych decyzji w zakresie definiowania i realizacji przez MON programu rozwoju i modernizacji sił zbrojnych RP. Oprócz podpisania przez ministra obrony "Programu Rozwoju Sił Zbrojnych na lata 2017-2026", który definiuje kierunek działań w dłuższej perspektywie czasu, udało się podjąć kilka kluczowych decyzji, takich jak realizacja programu rakietowego Homar o zasięgu 300 km w postaci pozyskania amerykańskiego systemu HIMARS. W kwestii rozwoju artylerii zaplanowano również dalsze dostawy dział samobieżnych Krab i moździerzy automatycznych Rak.

W toku są rozmowy dotyczące drugiej fazy programu obrony powietrznej systemu Wisła, która obejmuje nie tylko kolejne baterie systemu Patriot ale również pozyskanie szerszego udziału przemysłu krajowego. Zgodnie z obowiązującym programem modernizacji technicznej do roku 2022 powinien zostać również uruchomiony program obrony powietrznej krótkiego zasięgu Narew, którego istotnym wymogiem jest potrzeba współdziałania z systemem dowodzenia IBCS, stosowanym w polskiej konfiguracji Patriotów.

W końcu 2018 roku zawarto również umowy dotyczące dostaw produkowanych przez WZL-1 i PIT-Radwar bezzałogowców PGZ-19R w programie taktycznych BSL Orlik oraz zakupu nowej wersji systemu Flyeye produkcji WB Group i wytwarzanych przez Fabrykę Broni w Radomiu pistoletów VIS-100 dla Wojsk Obrony Terytorialnej.

Było  to jedynie preludium, dla planowanych na lata 2019-2020 decyzji dotyczących głównych programów modernizacyjnych od lat oczekujących na decyzję. MON zamierza m. in. rozstrzygnąć postępowania w zakresie programów bezzałogowych systemów latających Gryf. Bezzałogowce tej klasy maja trafiać do 4 istniejących obecnie dywizji wojsk lądowych od 2021 roku, realizując zarówno zadania rozpoznawcze jak i uderzeniowe na poziomie taktycznym. Będą to największe i najbardziej zaawansowane BSL w polskich siłach zbrojnych do czasu pozyskania maszyn Zefir, reprezentujących klasę MALE (Medium Altitite, Long Endurance) które mają trafić do służby po roku 2022.

W zakresie maszyn latających minister obrony narodowej polecił Szefowi Sztabu Generalnego przyspieszenie prac nad programem myśliwca Harpia. Ma to doprowadzić do szybszego wprowadzenia następcy maszyn MiG-29 i Su-22 w Wojsku Polskim, którego dostawy planowane są na rok 2024. Również program śmigłowców uderzeniowych Kruk, znajduje się wśród priorytetów prac Sztabu Generalnego, choć równocześnie zaplanowano na rok 2019 kontakt na modernizację służących obecnie w siłach zbrojnych śmigłowców Mi-24. Jest ona skoncentrowana wokół wprowadzenia na ich uzbrojenie nowoczesnych pocisków kierowanych.

Broń przeciwpancerna to kolejny priorytet, którego realizacja zaplanowana jest na rok 2019. MON planuje w tym okresie wybrać i zakontraktować zarówno lekkie kierowane pociski przeciwpancerne Pustelnik jak też ciężkie rakiety o kryptonimie Karabela, przeznaczone przede wszystkim dla pojazdów, śmigłowców i bezzałogowych systemów latających. Rozpoczęły się również procedury związane z niekierowanymi środkami do zwalczania celów opancerzonych dla pododdziałów piechoty, gdyż obecnie podstawę w tym zakresie stanowią posowieckie granatniki RPG-7.

Wojska pancerne i zmechanizowane są jednym z głównych kierunków modernizacji realizowanej przez MON, zarówno w krótszej jak i długiej perspektywie. W najbliższych latach ma rozpocząć się produkcja bojowych wozów piechoty BWP Borsuk jak również realizowana jest modernizacja czołgów. Dotyczy ona zarówno wozów Leopard 2A4 modyfikowanych obecnie do standardu Leopard 2PL jak również programu unowocześnienia ponad 300 czołgów T-72. Jednocześnie Inspektorat Uzbrojenia rozpoczął procedurę analityczno-koncepcyjną dotyczącą czołgów nowej generacji pod kryptonimem Wilk. Maszyny te mogą w przyszłości zastąpić nie tylko wozy T-72 i PT-91 Twardy ale również czołgi Leopard, ale istotny jest w tym projekcie udział polskiego przemysłu.

Najbardziej złożona i niejasna jest dziś sytuacja Marynarki Wojennej, co do której  prowadzone są prace związane z redefinicją wymagań operacyjnych programów modernizacyjnych. Ich efektem będzie prawdopodobnie zmiana priorytetu z okretów przybrzeżnych i patrolowych na bardziej wszechstronne, większe jednostki klasy fregat. Równocześnie nie rezygnuje się z pozyskania okrętów podwodnych w programie Orka. Potrzeby marynarki wojennej na najbliższe lata obejmują również samoloty patrolowe o kryptonimie Rybitwa oraz śmigłowce morskie, przeznaczone zarówno do misji ratowniczych jak i zwalczania okrętów podwodnych. Decyzja o pozyskaniu fregat będzie wymagała również wybrania śmigłowców pokładowych, które stanową w znaczący sposób o potencjalne operacyjnym i wszechstronności jednostek tej klasy. Jest to jednak obecnie pieśń dalekiej przyszłości.

Podsumowując obecną sytuację w zakresie modernizacji technicznej Sił Zbrojnych RP można powiedzieć, że MON wkracza obecnie w okres intensywnej realizacji kosztownych programów. Związane jest to zarówno z wymianą przestarzałego sprzętu jak też dostosowywaniem wszystkich rodzajów wojsk do wyzwań, stawianych przez współczesne i przyszłe pole walki. W tej ostatniej kwestii należy wymienić potrzebę nasycenia wojska bezzałogowcami, jak równie powstawanie wojsk cybernetycznych. Odrębne zagadnienie stanowi rozbudowa potencjału Wojska Polskiego poprzez tworzenie nowych związków taktycznych, takich jak 18 Dywizja Zmechanizowana i regionalne brygady Wojsk Obrony Terytorialnej. Wymusza to pozyskanie dużej ilości sprzętu i uzbrojenia przy zachowaniu wysokiego współczynnika koszt-efekt, co stanowić będzie główne wyzwanie planistyczne, organizacyjne i finansowe.